نظر روزنامه نزدیک به سپاه راجع به برنامه انتخاباتی اصلاحطلبان
نظر روزنامه نزدیک به سپاه راجع به برنامه انتخاباتی اصلاحطلبان
مجموع این موارد یعنی از کف رفتن کرسیهای مجلس دهم، خبرگان یازدهم و در نهایت نظارت بیشتر و مستمرتر قوه مقننه به دولتمردان یازدهم که میتواند به پیروزی رقیب در انتخابات دوازدهم ریاست جمهوری هم منتهی شود.

روزنامه نزدیک به سپاه پاسداران از «تکاپوی فزاینده حزب کارگزاران برای ورود رسمی به
قدرت» و «چرایی محوریت بخشی به کارگزاران» سخن گفته و از جمله نوشته: اما نکتهای که
باید به آن پرداخت این است که دولت – که اکثر تصمیمسازان
و تصمیمگیران آن را طیف کارگزاران تشکیل میدهد- در کنار جریان دوم خرداد، برای توسعه
قدرت فعلی خود و همچنین موفقیت در انتخابات پیش رو که یک رقیب مشترک به نام اصولگرایان
را مقابل خود میبینند، برنامههای مشترکی را در دستور کار قرار داده که باید بار سنگین
کار تشکیلاتی و حزبی آن را بر دوش حزب کارگزاران دانست. چراکه از یک سو مهمترین احزاب
جریان دوم خرداد که همان «مشارکت» و «مجاهدین» است به دو دلیل – منع قانونی
و نبود مشروعیت سیاسی- نمیتوانند به صورت مستقل در انتخابات شرکت و در جهت جذب و تجمیع
آرای عمومی نقش فعال و مستقیمی را ایفا کنند. از سوی دیگر دولت، وزرا و افراد وابسته
به آن با توجه به محدودیتهای قانونی نمیتواند به فعالیتهای ستادی و حزبی در آستانه
انتخابات بپردازد و این میتواند پایان تلخی برای توسعهطلبی در حوزه قدرت داخلی به
حساب بیاید.
مجموع این موارد
یعنی از کف رفتن کرسیهای مجلس دهم، خبرگان یازدهم و در نهایت نظارت بیشتر و مستمرتر
قوه مقننه به دولتمردان یازدهم که میتواند به پیروزی رقیب در انتخابات دوازدهم ریاست
جمهوری هم منتهی شود.
بهترین راه برای
کسب کرسیهای مجلس شورای اسلامی و خبرگان و همچنین توسعه و استمرار قدرت برای راستهای
مدرن و چپهای کلاسیک پیشقراول قرار دادن حزب کارگزارانی است که به ظاهر منع قانونی
برای شرکت در آوردگاههای انتخاباتی و فعالیتهای سیاسی نداشته و بر اساس شواهد میتواند
جاذب آرای عمومی هم باشد.
جوان ادامه
داده که دور زدن احزاب اصلاحطلب هم پیش بینی شده است. به نوشته این روزنامه واکاوی
و بررسی عملکرد کارگزاران بیش از آنکه منطبق بر الگوهای تکنوکراسی باشد بیشتر بیانگر
«هدف بودن قدرت» برای اعضا و پدر معنوی آن بوده است.
برای نمونه میتوان
به عملکرد یکی از اعضای شاخص و موسس آن اشاره نمود. در آستانه انتخابات 76 مهاجرانی
رسماً خواستار تغییر قانون اساسی برای امکان کاندیداتوری هاشمی برای سومین بار در انتخابات
شد اما اندکی بعد در دوره وزارت ارشادش در برابر موج ترور شخصیت رفسنجانی توسط همپیمانانش،
سکوت اختیار کرد وحتی گاه میدان را نیز برایشان مهیا کرد. بر اساس همین خصیصه نهادینه
شده در تفکرات اعضای کارگزاران باید گفت که دور زدن گروهها وشخصیتهای جناح دوم خرداد
هم در این مسیر پیش بینی شده چراکه روحیه انحصارطلبی و قدرت یابی این طیف باعث میشود
که نتوانند هیچ شریک سیاسیای را برای خود بتراشند.
سابقه تاریخی رویکرد
سیاسی و عملکرد هاشمی رفسنجانی نشان میدهد که به علت رویکرد دولت اصلاحات در مواجهه
با وی، او تمایلی برای بازی دادن مهرههای اصلاحطلب در صفحه شطرنج طراحی شده نداشته
و بیشتر تمرکز را برای نقش آفرینی محوری توسط حزب متبوع خود مورد لحاظ قرار داده است.
مشابهتهای گفتمانی
و سیاسی همچون اعتقاد به مدیریت تکنوکراتیک و تمایل شدید به پیاده کردن مدلهای اقتصادی
لیبرال و حاکمیت گفتمان محافظهکاری در اجرای رویکردهای انقلابی، آن هم به اسم اعتدال
و دوری از افراط، در نگاه برخی از مدیران کنونی کشور باعث شده تا کارگزاران و پدر معنوی
آن خواهان سرمایه گذاری زیادی روی این نسل جوان کرده تا با سوار شدن بر شبکههای قدرت
قدیمی این جناح سنتی، قدرت خود را بازآرایی کرده، آن هم به گونهای که ابتدا به «استمرار»
و نهایتا به «توسعه » قدرت برای پیادهسازی اهداف بالادستی بر زمین مانده بینجامد.
قوچانی هم پس از پایان اولین نشست شورای مرکزی حزب متبوعش اینگونه از تربیت نسل جوان
مورد اشاره حرف به میان میآورد: هدف اصلی حزب کارگزاران ساختن کادر، نیروی انسانی
و تشکل و تحزب جدیدی است تا در 30 سالگی این حزب شرایط ویژهای داشته باشد. کارگزاران
در پی آن است تا در آینده نسل جدیدی را پرورش دهد که در غیاب موسسانش بتواند با قدرت
ادامه فعالیت دهد. در نتیجه هدف حزب کارگزاران تنها انتخابات مجلس نیست.
همان گونه که در
طول 9 ماه اخیر به وضوح مشاهده میشود، مشخصه ویژه و مشترک جریان کارگزاران و طیف نوظهور
و جوان موجود در دولت- که تمایلات کارگزارانی پررنگ داشته- را باید محافظهکاری و عدم
تمایل برای پیگیری رویکردهای انقلابی به بهانه هزینه زایی یا فراهم نبودن شرایط دانست،
موضوعی که خاطرات دهه 70 و دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی و حمایت طیف محافظه کار
جناح راست از رویکردهای دولت وی را زنده میکند.
در پایان باید
گفت تلاش برای ایجاد محوریت بخشی به کارگزاران – که بخشی
از آن با ائتلاف نیروهای تکنوکرات و محافظه کارحاصل میشود- تلاشی برای احیای مدل سیاسی
دهه 70 در ایران از سوی هاشمی رفسنجانی و زنده کردن دوگانه فراموش شده راست و چپ باشد
تا در این میان رویکردهای محافظه کارانه به نام میانه روی و در کشاکش زد و خوردهای
تصنعی چپ و راست، بر تصمیمات کشور حاکم شود.



