سیاسی

مهم صداقت و اعتماد موجود به دولت است

در باب مذاکرات و یا حتی رابطهٔ با آمریکا حرف‌ها و بحث‌ها و نظرات بسیاری است، که گا‌ها «بعضی از این نظرات مخالف و بعضی موافق می‌باشد. و چه خوب بود اگر تنها قلم ما سلاح ما بود تا مطابق با آن حرف و نظر هم را می‌شنیدیم و با این معیار دولت را در مسیری که قدم گذاشته است راهنمایی می‌کردیم.

به نام خداوندی که زبان داد برای حرف زدن، گوش داد برای شنیدن و توانایی فکر کردن، توانایی صادقانه و درست فکر کردن…

در باب مذاکرات و یا حتی رابطهٔ با آمریکا حرف‌ها و بحث‌ها و نظرات بسیاری است، که گا‌ها» بعضی از این نظرات مخالف و بعضی موافق می‌باشد. و چه خوب بود اگر تنها قلم ما سلاح ما بود تا مطابق با آن حرف و نظر هم را می‌شنیدیم و با این معیار دولت را در مسیری که قدم گذاشته است راهنمایی می‌کردیم.

مسائله رابطه ایران و امریکا از ۱۳ آبان ۵۸ به طور قطعی به پایان خود رسید، و جز در یک یا دو سه مورد که مباحث مربوط به افغانستان و عراق می‌شد، هر دو کشور همواره مسیر عناد و دشمنی را پیش گرفتند و آمریکا نیز با استفاده از ابزارهای که در دست داشت، ظالمانه و خلاف بر آنچه در حقوق هر کشوری است ما را تحریم کرد و به تبع آن بر علیه ما قطع نامه صادر شد، تا جایی که حتی کسانی که قطع نامه‌ها را ورق پاره می‌دانستند هم برای تبرئه خود، تحریم‌ها را تاثیر گذار دانستند و حتی خیلی از مشکلات اقتصادی و ضعف‌ها را نیز بر گردن آن تحریم‌ها انداختند، اما ما بیشتر ناسزا گفتیم و هر بار بجای پیشه گرفتن راه حلی، برای آمریکا مرگ خواستیم! شاید به واقع ناسزا گفتن سزاوار ما نباشد آن هم برای ما که دایه دار اخلاق علوی هستیم.

حال امروز که سیاست‌های آمریکا تا حدودی با ایران تغیر کرده و بار‌ها موافقت خود را در مورد مذاکرات اعلام کرده و نسبت به دولت جمهوری خواه و افراطی قبلی بسیار منطقی‌تر و معتدل‌تر رفتار کرده است، شاید ممکن باشد که سیستم دیپلماسی کشور نیز با این مذاکرات موافقت کند، حال عده‌ای می‌گویند ما به امریکا اعتماد نداریم و امریکا غیر قابل اعتماد است، این حرف شاید پر بی‌راه نباشد چراکه بی‌شک این دو کشور به دلیل خصومتی که دارند اعتمادشان از هم سلب می‌شود، پس این بی‌اعتمادی می‌تواند حرف درستی باشد، چراکه اگر ما نسبت به امریکا اعتمادی داشتیم و یا برعکس آن می‌توان گفت که دیگر نیازی به مذاکره نبود. بی‌شک بعد از نزدیک به ۳۴ سال دشمنی بدون هیچ دیدار رسمی در حد مقامات بلند پایه بسیار حرف‌های ناگفته و به تبع آن بی‌اعتمادی وجود دارد که همین خود دلیلی برای نیاز به مذاکره است.

و باز عده‌ای حرف از صداقت آمریکایی می‌زنند، باید از آنان پرسید منظور از صداقت در دیپلماسی چیست؟ صداقت؛ آن هم به معنای آمریکایی اصلا یعنی چه؟ تا آن وقت برسیم به بود یا نبودنش، به جا بودن یا به جا نبودنش، اصلا باید گفت چه کسی می‌تواند ادعا کند که امریکا و هر ابر قدرتی در تاریخ جهان در دیپلماسی خود صداقت دارد و چه کسی این تصور را دارد؟ اگر بخواهیم صادقانه در مورد دیپلماسی حرف بزنیم باید بدانیم که در دیپلماسی قرار بر صداقت نیست و هیچ رفاقتی هم در سیاست خارجه نیست، مگر آنکه به دنبال منافع کشور خود باشی، اگر با کشوری دوستی یا دشمنی شکل می‌گیرد، تنها برای تامین منافع تمامی افراد ملت است، همه مردم و مناقع تک تک افراد کشور، و ما باید در مرحله اول به دنبال صداقت دستگاه دیپلماسی خودمان با مردم باشیم، که خدا را شکر دولت تدبیر و امید تا حدودی توانسته است با مردم در ارتباط باشد. نمونه بارز آن این مسائله این است که دولت بعد از هر مذاکره و نشستی به صدا و سیمایی آمده که منتقدش است، ولی به سوال‌ها پاسخ گفته و حتی در شبکه‌های اجتماعی هم حضور خودش را اعلام کرده، و همچنین ما هم باید به صورت متقابل به گروه مذاکره کننده و دستگاه دیپلماسی خودمان اعتماد داشته باشیم که آن هم البته وجود دارد، چرا که این دولت در انتخابات از رای اکثریت برخوردار بود و مجلس هم ۲۳۲ را موافق مبنی بر اعتماد او داد و ولی فقیه نیز هم در شروع کار دولت فرمود که شخص رئیس جمهور مورد اعتماد است و امتحان خود را پس داده است، و حتی زمانی که به حق ناجوانمردانه برخوردهایی با دولت یا دستگاه دیپلماسی شد رهبری به صورت قاطع از گروه مذاکره کننده حمایت کردند و گفتند که این‌ها فرزندان انقلابند و هیچ کس حق ندارد که آنهارا سازشکار بداند، پس بدانیم که ما باید صداقت و اعتماد را از دولت و کشور خودمان بخواهیم و همچنین باید بدانیم که، دولت امریکا و یا خیلی از دولت‌های دیگر تنها به دنبال منافع ملی خودشان هستند و با صداقت و برادری جلو نمی‌آیند. انتخاب ملت و آری گفتن به دولت تدبیر و امید به معنای سازشگری نبود، ملت ما می‌داند که به چه دولتی باید رای داد تا آن دولت بتواند از منافع ملی خودش دفاع کند. این دولت و تمامی کابینه‌اش به گفته مقام معظم رهبری: فرزندان انقلابند و امتحان خود را پس داده‌اند، سنجیده است که همه این‌ها را بفه‌مند اگر نظری دارند بگویند. خدایی ناکرده رفتار کسانی غرض ورزی نباشد، خدایی ناکرده شاهد پرتاب کفش و شاهد توهین و ناسزا نباشیم، که بی‌شک به گویندگانش و به صداقتشان شک می‌کنیم که آیا منفعتی در نبوده مذاکرات، و یا حتی گفتن شعار مرگ بر امریکا برای آن‌ها هست؟ اما برای تک تک مردمان سرزمین عزیزمان نیست؟ همهٔ ما از خودمان بپرسیم و از بعضی از مخالفان عزیز و محترمی که حرف نمی‌زنند بلکه مقرضانه برخورد می‌کنند، شایسته این است که دستگاه دیپلماسی کشور و دولت منتخب به مخالفان احترام گذاشته و حرف‌هایشان را بشنود و همچنین به انتقادات جنبش دانشجویی که همواره مستقل از نهادهای قدرت بوده است، با خود تکرار کنیم که زنده باد مخالف من. بی‌شک تعداد کسانی که تنها مخالفت می‌کنن برای مخالفت اندک است، که میزان رای مردم در این انتخابات ثابت کنندهٔ این مسئله است.

همهٔ کسانی که ادعای ولایتمداری دارند فرمودهای ولی خود در مورد دولت و تیم مذاکره کننده را مرور کنند، به فرموده رهبری در مورد نرمش قهرمانانه بیشتر فکر کنند، نشود از ولی خود جلو‌تر و جدا حرکت کنند، امروز ما از مذاکره گذشته‌ایم چون دوبار در عالیترین مرتبه دیپلماسی کشور مذاکره مستقیم صورت گرفته و حتی عالیترین مقام‌های اجرایی نیز با هم تلفنی صحبت کرده‌اند.

و تمامش نمی‌کنم بدون درود، بدون زنده باد، زنده باد منتقدان دولت، زنده باد منتقدان رابطه و مذاکره، زنده باد جنبش دانشجویی مستقل، زنده باد حرف و زبان و قلم…

/پویش

نیما نیکونام

مهم صداقت و اعتماد موجود به دولت است

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Are you human? Please solve:Captcha


دکمه بازگشت به بالا