نیم ساعته از تهران تا شمال!
نیم ساعته از تهران تا شمال!
اتوبان تهران- مازندران، پس از گذشت ۱۷ سال، کمتر از۲۰ درصد پیشرفت داشته است و به نظر میرسد درسالهای آینده، تکمیل این اتوبان نیز دردی از مشکل حمل ونقل مردم این دو استان حل نکند و هنوز احساس نیاز برای جابجایی آسان و بهینه مسافران وجود داشته باشد.


یادداشت روز: جمعیت تهران و شهرهای حومه، به سرعت در حال افزایش است و همانطورکه تاکنون با مشکلات حمل و نقل دست به گریبان بودهایم، از این پس نیز محکوم به تحمل آن خواهیم بود.
متاسفانه، در طرحهای عمرانی کشور ما، به دلیل فاصله زمانی زیادی که یک پروژه از آغاز تا فرجام به خود میبیند، نیازهایی که در ابتدای کار برآورد شدهاند، در پایان مرتفع نمیشوند و پروژه جوابگوی نیازهای جدید نخواهد بود، به همین دلیل همواره مجبوریم با پرداخت هزینههای گزاف، در پی جبران کاستیها و عقب افتادگیها باشیم.
برای مثال، اتوبان تهران- مازندران، پس از گذشت ۱۷ سال، کمتر از۲۰ درصد پیشرفت داشته است و به نظر میرسد درسالهای آینده، تکمیل این اتوبان نیز دردی از مشکل حمل ونقل مردم این دو استان حل نکند و هنوز احساس نیاز برای جابجایی آسان و بهینه مسافران وجود داشته باشد.
از طرفی با یک حساب سرانگشتی میتوان خسارتهای ناشی از مسافرت به شهرهای شمالی را که شامل مصرف بیش از حد سوخت، آمار بالای تصادفات رانندگی، اتلاف وقت شهروندان و… میشود را با هزینههای احداث یک اتوبان استاندارد مقایسه کرد و از آنجا که این خسارتها در سی سال گذشته همواره وجود داشته و در سالهای اخیر به اوج خود رسیدهاند، گمان میرود که در سالهای آینده، وجود چندین طرح مشابه، از لحاظ صرفهٔ اقتصادی، توجیه پذیر باشد. لذا ضروریست که ضمن تعجیل در اتمام پروژهٔ اتوبانِ تهران-شمال، در این راستا پروژههای دیگری نیز از هم اکنون تعریف شوند و به سرعت در مسیر اجرا قرار گیرند.
پروژه احداث تونل ریلی البرز، از جمله طرحهایی است که با الگوبرداری از تونل ریلی «گوتاردِ» سوئیس، در سالهای گذشته مورد مطالعه قرار گرفته است و اکنون پس از تکمیل مطالعات مربوط به مرحله اوان پروژه، به عنوان یک طرح جامع و شامل برای ارتباط استانهای تهران و مازندران موجود میباشد. شاید در وهله نخست این طرح از منظر افراد ناشی، اماکن ناپذیر جلوه کند، اما در عمل، احداث تونل در رشته کوههای البرز و عبور قطارِ پرسرعت، امن و پاک از میان آن، نه تنها امکان پذیر است، بلکه میتواند بهترین راه حل برای نجات از سفرهای طولانی و پرهزینه به شمال کشور تلقی گردد، بطوریکه طبق بررسیها، با عبور قطارهایی با سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت، مدت زمان سفر به شمال، میتواند از ۴ ساعت به کمتر از نیم ساعت کاهش مییابد.
یادمان باشد، پروژهٔ احداث مترو تهران نیز در ابتداء، سنگ بزرگی محسوب میشد که اگر درایت و اهتمام ویژهٔ سردار سازندگی شامل آن نمیشد، اکنون به یک پروژهٔ فرسایشیِ ناتمام تبدیل شده بود. القصه، حرکت به سمت توسعه پایدار، که یکی از ملزوماتش گسترش خطوط ریلی پرسرعت است، تنها با دستان مدیران توانمند، دارای دغدغه، معتقد به شیوههای علمی و با استفاده از برنامه ریزی اصولی، امکان پذیر خواهد بود.



