پولشویی منحصر به ایران نیست/ انکار پولشویی مثل انکار تاریکی شب است
سوال اینجاست که اگر پولشویی در کشور ما وجود ندارد اساسا چه نیازی بود لایحه مبارزه با پولشویی ارائه شود. به نظر می رسد انتقادات یا به تعبیری تخریب هایی که امروز متوجه محمد جواد ظریف به عنوان سکاندار دستگاه دیپلماسی کشور است، بیشتر ناشی از بهانه جویی های سیاسی است نه از سر دغدغه منافع ملی و کشور.
سلام نو – سرویس سیاسی: یک اظهارنظر ساده از وزیر امور خارجه درباره یک واقعیت اجتناب ناپذیر در کشور باعث ایجاد حواشی گوناگونی شده است. محمد جواد ظریف گفته است: بالاخره پولشویی یک واقعیت در کشور ماست و خیلی ها از پولشویی منفعت می برند. من نمی خواهم این پولشویی را به جایی نسبت دهم؛ اما جاهایی که هزاران میلیارد پولشویی می کنند حتما آنقدر توان مالی دارند که ده ها و صدها میلیارد هزینه تبلیغات و فضاسازی کنند.
به گزارش سلام نو، در ماه های اخیر بحث پیرامون اظهارات لایحه الحاق ایران به کنوانسیون بین‌المللی مقابله تامین مالی تروریسم داغ بوده است. موافقان و مخالفان این لوایح با استدلال های گوناگون در ماه های اخیر در صدر فضای رسانه ای قرار داشته اند. این صحبت های ظریف در حالی بیان شده است که پس از تصویب لوایح موسوم به FATF در مجلس شورای اسلامی، شورای نگهبان آن را تایید نکرده و به مجلس باز پس فرستاده است.
پولشویی معضل اقتصادی دنیا است
واقعیتی به نام پول شویی یک معضل در اقتصاد دنیا است که منحصر به ایران هم نیست. پولشویی فعالیتی غیرقانونی است که طی آن معاملات و درآمدهای نامشروع، شکلی کاملا قانونی یافته و مشروعیت می‌یابند، به عبارت دیگر پول های کثیف و نامشروع ناشی از اعمال خلاف در همان کشور یا در کشورهای دیگر به پول های تمیز تبدیل شده و از اقتصاد غیر رسمی وارد اقتصاد رسمی می‌شود . نکته قابل توجه این است که در این فرآیند ماهیت اصلی و منشاء کسب آنها پنهان می ماند. پولشویی در کشوری که اقتصاد رانتی و غیررقابتی در آن وجود دارد امری گریزناپذیر بوده که می تواند اقتصاد هر کشوری را ویران کرده و تا مرز فروپاشی پیش ببرد.
سرنوشت FATF چه می شود؟
اگر چه این سخنان ظریف با استقبال بسیار زیاد کاربران فضای مجازی رو به رو شد و کسر قابل توجهی از مردم سخنان ظریف را از روی حسن نیت قلمداد کردند با این حال بخشی از نمایندگان مجلس با وجود تاکید ظریف که اظهار کرده بود قصد ندارد دستگاه خاصی را متهم به فضاسازی علیه تصویب لوایح مبارزه با پولشویی کند، معتقدند وزیر امور خارجه منتقدان CFT را به پولشویی متهم کرده است. کار تا جایی پیش رفته که زمزمه استیضاح ظریف هم شنیده می شود. البته اتفاق عجیبی هم نیست. در فاصله سه ماه مانده تا پایان مهلت چهار ماهه FATF و کش و قوس هایی که تاکنون بر سر تصویب این لوایح پیش پای دولت قرار داشته است، مخالفان دولت از هیچ گونه تلاشی برای عدم پذیرش این لولیح و زمین زدن دولت دریغ نکرده اند. در اتفاقی مشابه مثل برجام هم رویکردها همین طور بود. با این حال با هماهنگی هایی که بین همه نهادهای تصمیم گیرنده اتفاق افتاد، برجام به تصویب رسید. هر چند مخالفت و چند دستگی های بعد از برجام باعث شد نتایج برجام هم ملموس نشود. در فاصله سه ماه مانده به تعیین تکلیف سرنوشت این لوایح و در روزهایی که بحث ساز و کار مالی جدید بین ایران و اروپا به خاطر تحریم سوئیفت بیش از پیش سیاست خارجه ایران را به خود مشغول کرده است باید منتظر ماند و دید با تغییرات احتمالی در لایحه سرنوشت CFT چه می شود.
انتقاد از ظریف بهانه‌جویی‌های سیاسی است
حسن روحانی، رییس جمهوری کشور هم از ظریف دفاع کرده و گفته است نباید درباره مسائل روشن جنگید. روحانی اظهار کرده است: همه دنیا گرفتار پولشویی است. شما به من نشان دهید یک کشور در دنیا هست که در آن پولشویی انجام نمی‌گیرد و یک کشور در دنیا به من نشان دهید که فساد، مواد مخدر و جنس تقلبی در آن نیست. همه باید تلاش کنیم مفاسد را کم کنیم و راه پولشویی را ببندیم. چرا اینقدر جر و بحث می کنیم.
انتقادات نسبت به ظریف که منتقد پولشویی بوده است نکات مهمی را به ذهن متبادر می سازد. منتقدین اگر با موضع سیاسی ظریف در قبال FATF و… مشکل دارند بهتر است از او انتقاد سیاسی کنند. ادعا خواندن سخنان ظریف و انکار پولشویی در کشور مثل روز خواندن شب است. نکته دیگر اینکه چرا نباید انتظار داشت که رقم های عجیب و غریبی که در پولشویی تبدیل به پول کثیف می شود، صرف استفاده از فضا سازی و تبلیغات برای گروه های خاص نشود؟
سوال اینجاست که اگر پولشویی در کشور ما وجود ندارد اساسا چه نیازی بود لایحه مبارزه با پولشویی ارائه شود. به نظر می رسد انتقادات یا به تعبیری تخریب هایی که امروز متوجه محمد جواد ظریف به عنوان سکاندار دستگاه دیپلماسی کشور است، بیشتر ناشی از بهانه جویی های سیاسی است نه از سر دغدغه منافع ملی و کشور.
