یادی از خلبان شهید سرلشگر ایرج عیوضی
یادی از خلبان شهید سرلشگر ایرج عیوضی
سخن گفتن درباره شهیدان بهخونخفته و بیان اوصاف رادمردان بزرگ تاریخ در قالب عبارات کوتاه و ناگویا کاری دشوار است.

ایرج عیوضی، متولد ۱۳۳۲ در روستای ناصرآباد از توابع ابیک قزوین، تحصیلات ابتدایی را در روستا و دوره راهنمایی را در ابیک و مقطع متوسطه را در تهران گذراند. سال ۱۳۵۳، پس از پذیرش در هوانیروز، برای خلبانی بالگرد استخدام شد. آموزش نظامی را در پادگان حرّ تهران به پایان رساند و برای یادگیری زبان انگلیسی به کلاسهای آموزش پرواز رفت. پس از طی دوره پرواز با بالگرد، رشته اختصاصی پرواز با هلیکوپتر کبری را نیز با موفقیت پشت سر گذاشت. نخستین واحد خدمتی او هوانیروز اصفهان بود که در آنجا از خلبانان موفق و توانمند و مسئولیتپذیر به شمار میرفت.
خلبان ایرج عیوضی عاشق سربلندی کشور بود و به حرفهاش علاقهای وافر داشت. بزرگمردی بود که در مکتب دیانت و تقوا پرورش یافته بود. وارستهای بود که ازخودگذشتگیها کرد و کرامتها از او دیده شد. قهرمان دلاور میدان جنگ بود و مبارزی سترگ با نفس اماره خویش. از آن زمان که خود را شناخت کوشید تا جز در دفاع از میهن و خشنودی حق تعالی گام برندارد. بهراستی او گمنام، اما آشنای دیرین همه بود.
آن روستاییِ سادهدل، که خلبان شجاع و دلیر و بیباک جبهههای نبرد حق علیه باطل شد، میگفت: مسلمان نباید فقط به فکر خود باشد؛ آنگونه که محمدصالح از جان خود گذشت تا سعادت دو جهان را برای مردم به ارمغان آورد.
در جبهه، هرگاه درباره خانواده صحبت میشد، میگفت: خانوادهام را به اندازهای دوست دارم که جای خدا و دفاع از میهن را در دلم تنگ نکنند.
زلیخا ملکی، مادر شهید، میگوید: ایرج خانواده را دوست داشت؛ پدر و مادر و همسر و برادر و خواهرانش را. اما احساس میکرد مقابله با دشمن متجاوز و دفاع از خاک وطن و مبارزه با استکبار جهانی در زمان فعلی از هر کاری واجبتر است و اگر در این زمینه قصور کند مرتکب گناهی نابخشودنی شده است.
خواهر شهید میگوید: ایرج با رنج و سختی بزرگ شد. دفاع از ناموس و ایثار جزء جداییناپذیر شخصیت او بود و ایمان داشت که باید جلوی تجاوز به مرزهای انقلاب اسلامی را بگیرد.
پسردایی شهید خصوصیات بارز اخلاقی ایرج را شهامت، شجاعت، دیانت، ایثار، مردانگی، اخلاص، صبوری، امیدآفرینی، سادهزیستی، صمیمیت، تواضع، احترام به والدین، توجه به محیط زیست، و ازخودگذشتگی در راه پاسداری از ارزشهای انقلاب معرفی میکند و میگوید: تصویری که از شهید به خاطر دارم سختکوشی ویژه اوست. همواره سنگینترین کارها را به عهده میگرفت. در دوران کودکی و ابتدایی، در گرمای تابستان، به کارهای سخت کشاورزی اشتغال داشت.
در مدرسه به یاری همکلاسیهایش میشتافت. آرمانش شادی دیگران و خدمت به همنوع بود. حتی زمانی که به درجات بالای نظامی رسید فعالیتهای پشتیبانی را نپذیرفت و سوار شدن بر بالگرد کبری را انتخاب کرد. معتقد بود همانند دوران کودکی سختترین کارها را انجام دهد تا سربلند باشد. با افتخار میگفت که ما تا آخرین قطره خون ایستادهایم تا از انقلاب و خاک ایران اسلامی دفاع کنیم.
از ابتدای پیروزی انقلاب به صورت داوطلب مأموریتهای هوایی را به عهده گرفت و به عملیاتهای مختلف در جنوب و غرب کشور رفت. همه میدانستند که بال پرواز گشوده است و هر لحظه ممکن است آسمانی شود. از نخستین روزهای جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق وی به یاری رزمندگان اسلام، اعم از ارتش جانبرکف و سپاه دلیر و بسیج قهرمان، شتافت. با سرافرازی از تمامیت ارضی کشور دفاع کرد و صفحه روشنی آفرید از عشق، غیرت، رشادت، و وفاداری نیروهای مسلح به مردم و امام. بارها در هوای گرم جنوب پرواز کرد. دلاورانه به خیل تانک و ادوات زرهی دشمن یورش میبرد و آنها را منهدم میکرد.
در عملیات رمضان راهی نبرد شد و آنگونه وداع کرد که بر همگان آشکار شد دنیای دیگر را برگزیده است. ایرج عیوضی به جای یکی از دوستانش، که چند روز بیشتر از مراسم ازدواجش نگذشته بود، داوطلب شرکت در این عملیات شده بود. روز ۲۳ تیرماه ۱۳۶۱ همراه چهار فروند هلیکوپتر کبری به پشتیبانی تعدادی از نیروهای ایرانی، که در خطر پاتک دشمن قرار داشتند، به طرف بصره عراق به پرواز درآمد و عاقبت در ۲۱ رمضان سال ۱۳۶۱، پس از رشادتهای فراوان، در حالی که حلقه محاصره دشمن تا دندان مسلح را شکسته بود، هلیکوپترش در شمال شرقی بصره هدف موشک مالیوتکای مزدوران بعثی قرار گرفت و همراه یکی از خلبانان غیور جنگ، محمدامین ملازهی، میان شعلههای آتش بالگرد در خاک عراق سقوط کرد و برای همیشه جاودانه ماند.
پلاک، قسمتی از استخوان پا، و تربت مطهر این شهید والامقام بعد از گذشت شانزده سال کشف و در مراسمی حزنانگیز، پس از تشییع در نماز جمعه تهران و قزوین و ابیک، در آرامستان محل تولدش به خاک سپرده شد. یادش گرامی و روحش شاد باد.



