جزئیات دقیق اصول دین و فروع دین

منظور از اصول دین باورهای بنیادین در اسلام است که هر فرد تنها با پذیرش آنها مسلمان محسوب می شود. فروع دین نیز به معنای احکام عملی دین و اعمال ده گانه ای هستند که مسلمانان شیعه باید به انجام برسانند.
فرهنگ و هنر: اصول و فروع دین از اصطلاحات معروفی در مذهب اسلام هستند که باورهای بنیادین و اساسی برای مسلمان بودن را نشان می دهند. اصول دین متفاوت از فروع دین است.
اصول دین و فروع دین دو اصطلاح مشهوری هستند که از عقاید بنیادی دین اسلام به شمار می روند. در قرآن و نیز در احادیث شیعه و اهل سنت چیزی به عنوان تقسیم بندی معارف دینی به صورت اصول و فروع فعلی وجود ندارد و این امر نشان می دهد که این دو اصطلاح «کلامی» بوده و آنها را برخی از متکلمان وضع کرده اند.
منظور از اصول دین باورهای بنیادین در اسلام است که هر فرد تنها با پذیرش آنها مسلمان محسوب می شود. فروع دین نیز به معنای احکام عملی دین و اعمال ده گانه ای هستند که مسلمانان شیعه باید به انجام برسانند.
اصول دین
اصل هر چیز، همان ریشه و اساس آن است که بنایش را روی آن می سازند، بنابراین، اصول دین چیزی است که ساختمان دین روی آن بنا گردیده است. (الرحمانی الهمدانی، احمد، الامام علی (ع)، ص ۵۸۶)
اصول دین به مجموعه باورهایی گفته می شود که اساس دین اسلام را تشکیل می دهد و مسلمانی بدون آنها میسر نیست و انکار هر یک از آن ها موجب کفر و استحقاق عذاب است.
اصول دین در واقع مربوط به مسائل فکری و اعتقادی است و شامل موارد زیر می شود:
۱- توحید :
به معنای یگانگی خداوند متعال است.
۲- معاد :
به معنای آن است که روزی همه مکلفان برای بازخواست و حساب در پیشگاه الهی گرد هم می آیند و هر کس به پاداش و کیفر خویش می رسد. (قیامت)
۳- نبوت :
به معنای پیامبری محمد بن عبدالله و دیگر پیامبران الهی است.
۴- عدل :
به معنای آن است که افعال خداوند متعال از سر دادگری و شایستگی است و به هیچ کس ستم نمی کند و هر چیزی را در جای خویش نگه می دارد و با هر موجودی، چنانکه شایسته اَست رفتار می کند.
۵- امامت :
بدین معنا که پس از پیامبر اسلام دوازده امام معصوم منصب خلافت و امامت را بر عهده دارند و آنان منصوب خداوند متعال اند.
منظور از اصول دین، اصولی است که انسان باید ابتدا به آنان علم و یقین پیدا کند تا وارد اسلام شده، آنگاه دستورات عملی اسلام را فرا روی خود می بیند. (مسلک امامیه در اصول عقاید، سید محمود مرعشی شوشتری، ص ۱۱)



