نه جلیلی! نه اشتون! گفتگوی تمدن

نه جلیلی! نه اشتون! گفتگوی تمدن

در بحبوحه تبلیغات انتخابات، که تجمع هواداران کاندیدا‌ها در میادین و خیابان‌ها به برنامه‌ای روزانه تبدیل شده بود، تقابل هواداران سعید جلیلی و حامیان اصلاحات، صحنه‌های جالبی از شور و هیجان رقم زد. در این میان، یکی از شعار‌های رایج «نه جلیلی! نه اشتون! گفتگوی تمدن» بود.

یادداشت روز: در ماه‌های منتهی به انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، فضای کشور متأثر از مذاکرات هسته‌ای ایران و غرب بود و بخشی از جامعه، مشکلات اقتصادی داخل را ناشی از فشار‌ها تحریم‌ها می‌دانستند. این موضوع نزد افکار عمومی چنان اهمیت یافته بود که به عنوان مهم‌ترین فاکتور تبلیغاتی کاندیدا‌ها در انتخابات۹۲ مورد توجه قرار گرفت، بطوریکه در مناظره‌ها نیز، تقابل حسن روحانی و سعید جلیلی به عنوان دبیران گذشته و حال شواری عالی امنیت ملی، این انتخابات را به نوعی همه پرسی سیاست خارجه تبدیل نمود.

در بحبوحه تبلیغات انتخابات، که تجمع هواداران کاندیدا‌ها در میادین و خیابان‌ها به برنامه‌ای روزانه تبدیل شده بود، تقابل هواداران سعید جلیلی و حامیان اصلاحات، صحنه‌های جالبی از شور و هیجان رقم زد. در این میان، یکی از شعار‌های رایج در تجمعات هواداران عارف و روحانی، به سیاست‌های خارجی مربوط می‌شد که می‌گفتند: «نه جلیلی! نه اشتون! گفتگوی تمدن».

ظهور و بروز این شعار از بطن جامعه، نشان از آن داشت که چانه زنی‌های پرونده هسته‌ای از میز‌های دیپلماتیک، به کف خیابان‌های ایران کشیده شده و تاثیر عملکرد بین المللی دولت بر زندگی مردم ملموس بود است. در نتیجه مردم با ابداع شعار فوق، هم به تحریم‌های ناجوانمردانه غرب علیه ایران اعتراض کردند و هم نارضایتی خود را از روند اقدامات تیم مذاکره کننده ایران نشان دادند؛ همچنین وجه ایجابی این شعار، موید اعتبار سیاست‌های تعامل محور تیم حسن روحانی بود که در دوران اصلاحات، سابقهٔ درخشانی از پیشبرد مذاکرات با غرب بر جای گذاشت.

اکنون به اعتبار حضور حسن روحانی در جایگاه ریاست جمهوری ایران، نشانه‌های خوبی از طرف مورد مذاکره دیده می‌شود که آخرین مورد مربوط به نامه‌ای است که کا‌ترین اشتون با هدف تبریک به حسن روحانی نوشته و ضمن آن از گفت‌و‌گو با ایران استقبال کرده و از فراهم شدن فرصت‌های جدید ابراز امیدواری نموده است. اشتون در این نامه ضمن تاکید بر کاهش تنش‌های منطقه‌ای و ارتقای احترام حقوق بشر، از قول خود و سران شش کشور، برای یافتن یک راه حل جدید اعلام آمادگی کرده است.

از شواهد بر می‌آید که فضای بی‌اعتماد حاکم بر مذاکرات ایران و غرب از بین رفته است و طرفین قصد دارند به ادامه مسیر خوشبین باشند. حال باید دید که در این میان حسن روحانی چطور می‌تواند از این فضا و فرصت پیش آمده استفاده کند. روحانی یا می‌تواند در این فرصت چند ساله تحریم‌ها را از روی دوش کشور بردارد و چرخ توسعه کشور را به حرکت بیاندازد و یا اینکه نمی‌تواند با غرب به توافق برسد و گره این قضیه کور تر خواهد شد و فشار بیشتری به مردم و خصوصا طبقات فرودست وارد خواهد شد.