دوگانگی در ساختار قدرت آمریکا

حسین رویوران

دوگانگی در ساختار قدرت آمریکا

اختلاف‌نظر در مورد فرآیند مذاکرات ایران با گروه 1+5 در هر دو کشور ایران و آمریکا وجود دارد. این مخالفت‌ها به عدم اعتماد 35ساله دو کشور برمی‌گردد. عدم اعتماد بین دوطرف سبب تراکم منفی‌نگری و رفتارهای خصمانه بین دو طرف شده است. تصویب تحریم‌های جدید علیه ایران در مجلس نمایندگان آمریکا نشان می‌دهد این نهاد در اختیار جمهوریخواهان این کشور قرار دارد. این افراد در آمریکا رقبای حزب حاکم دموکرات در این سال‌ها هستند و چنین عمل‌هایی از جانب آن‌ها طبیعی است و به دنبال این هستند که نسبت به اقدامات اوباما و حزب دموکرات کارشکنی و مخالفت کنند اما تصویب این تحریم‌ها در مجلس سنای آمریکا نشان از مشکل در ساختار قدرت این کشور دارد، زیرا حزب دموکرات اکثریت کرسی‌های سنا را در اختیار دارد و طبیعتا دموکرات‌ها باید از سیاست‌های اوباما حمایت کنند.

حمایت نکردن از سیاست‌های رئیس‌جمهور برخاسته از این حزب، نشان از وجود مشکل در ساختار قدرت و حزب دموکرات دارد. براساس قوانین ایالات متحده آمریکا برای به تصویب رسیدن یک طرح و به شکل قانون درآمدن آن، در مرحله اول باید در مجلس نمایندگان مطرح و تایید شود. پس از این که در مجلس نمایندگان با آن موافقت شد به مجلس سنا راه پیدا می‌کند.

پس از بررسی و تایید و رای‌آوری در مجلس سنا به رئیس‌جمهور انتقال داده می‌شود و تا زمانی که رئیس‌جمهور آن را امضا نکرده و با آن توافق نکند، تصویب نخواهد شد و اجرای آن الزام‌آور نیست. در این زمان جدای از دوگانگی قدرتی که در حزب دموکرات وجود دارد که سبب تصویب تحریم‌ها برخلاف نظر رئیس‌جمهور این کشور علیه ایران شده است، آن چه برای ما اهمیت پیدا می‌کند، تصمیم اوباما برای موافقت و امضای چنین قانونی است و باید منتظر ماند و دید که وی چه تصمیمی خواهد گرفت. مخالفان در هر دو کشور ایران و آمریکا باید توجه کنند که در این زمان بحث توافق براساس نیاز متقابل از جانب دو طرف شکل گرفته و هیچ کدام از طرفین به اجبار پای میز مذاکره قرار نگرفته‌اند.

با شرایط موجود سه راه پیش روی هر دو طرف قرار دارد؛ اولین گزینه جنگ است که این امر شدنی و امکان‌پذیر نیست و مسلما هیچ کدام به این سمت نخواهند رفت. دومین راه ادامه وضع موجود و در آخر توافق است. اگر ادامه وضع موجود برای دو طرف امکان‌پذیر بود به هیچ وجه رابطه به سمت مذاکره کشیده نمی‌شد.

مذاکره نیاز اساسی دو طرف گفت‌وگوست که باید سعی کنند در جهت اجرایی کردن آن حرکت کنند. باید سعی و تلاش در داخل و خارج از کشور به سمتی برود که کمترین خدشه به مذاکرات وارد شود تا بتوان به نتایج مطلوبی دست پیدا کرد.