علت حرام بودن شراب از نگاه دین
در تئوری زندگی خوب پایدار،شرور و موانع زندگی خوب،برشمرده و نسبت به آن ها نهی شده است که یکی از آن ها شراب می باشد.

یکی از مسائل بسیار مهم ذکر شده در روان شناسی مثبت که در این خصوص نظریه پردازی هم شده است، رسیدن به «زندگیخوب » می باشد.
مطلوب ترین مرحله ی زندگی خوب و آرمانی و ایده آل انسانی این است که فرد به خیر و خوبی رسیده به طوری که بتواند در آن پایدار بماند.
تحقیقات اسلامی حاکی از این است که هنگامیکه انسان به زندگی خوب دست پیدا کند و احساس شادی و شعف داشته باشد به آن شادکامی و سعادت دست می یابد.
نکته ای که وجود دارد این است که این خیر باید پایدار بماند به طوری که فرد نسبت به آن احساس ایمنی کند و در آن آرام گیرد و نسبت به زوال آن هیچ گونه نگرانی و اضطرابی نداشته باشد و برای این منظور باید از موانع و شرور گذر کند.
این موضوع متعالی ترین نقطه ی حرکت زندگی از دیدگاه اسلام می باشد اما چیزهایی هم رسیدن به این نقطه آرمانی و رویایی را تهدید می کند که یکی از آن ها مصرف شراب است.
در این مطلب به دلیل حرام بودن شراب از نگاه دین پرداخته و در مطالب بعدی در این خصوص بیشتر خواهیم نوشت.
چرا خداوند متعال شراب را حرام کرده است؟
در تئوری زندگی خوب پایدار،شرور و موانع زندگی خوب،برشمرده و نسبت به آن ها نهی شده است که یکی از آن ها شراب می باشد.
قرآن کریم شراب را جزء شروری بر می شمرد که رسیدن به فلاح یا زندگی خوب پایدار را سد می کند و در آیه ی ۹۰سوره ی مبارکه ی «مائده»،راه رسیدن به آن را دوری و اجتناب از شیطان می داند و چنین می گوید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَیْسِرُ وَالْأَنْصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ».هرچند که ممکن است شراب یک لذت آنی و لحظه ای داشته باشد و برای دقایق و لحظاتی فرد را از مشکلات و غم هایش دور کند؛این حالت پایدار و ثابتی ندارد و به دنبال خود پیامدهای منفی ای دارد که قطعاً زندگی خوب را تهدید می کند.
اسلام از ابتدا شراب را تحریم کرده است و در بیان آن،شیوه ی «نرم به سخت»را استفاده می کند؛بدین معنا که نخست شراب را،نه صریحاً بلکه در ضمن عنوان گناه که یک عنوان عاممی باشد،تحریم می کند سپس به صراحت بیان می کند که شراب گناه است و سپس نماز خواندن در حال مست بودن را نهی می کند.



