برای دیگو مارادونا؛ معنای واقعی و بدون سانسور فوتبال

مارادونا در ذهن تمام مردم جهان چنین چیزی بود. یک اسطوره، اسطورهای که البته فرشته نبود. او روی واقعی فوتبال بود. جذاب، جرزن، قاعده شکن، غیرقابل پیش بینی و البته زنده و زندگی بخش. مارادونا به قاعدهها تن نمیداد. برعکس پله که نماد ستارهی اتو کشیده، موجه و کت و شلوار پوش بود ماردونا نماد ستارهی عصا قورت نداده و رام نشدنی بود.
سلام نو – سرویس ورزشی: دیگو مارادونا درگذشت. این جمله به جز این که یکی از تلخترین خبرهای مرگ سال گذشته میلادی بود، یکی از غیرقابل باورترین خبرهای ممکن هم بود. آدمهایی مثل مارادونا، پله یا محمدعلی در ذهن عموم مردم دنیا تبدیل به اسطورهای میشوند که هیچ کس انتظار اثر گذر زمان بر آنان را ندارد.
این اسطورهها به چیزی شبیه قهرمان قصهها تبدیل میشوند. مثل رستم و سهراب که با وجود مرگ در دل داستان دوباره به سر خط باز میگردند و حماسه میآفرینند. مارادونا، پله یا بست هم همینطورند. تنها کافی است تلویزیون را روشن کنی و نگاهی به صفحهاش بیاندازی تا مارادونای جوان برای بار هزارم با دست به انگلیس گل بزند و همه این اتفاق را ببینند به جز داور که گل را قبول میکند.
مارادونا در ذهن تمام مردم جهان چنین چیزی بود. یک اسطوره، اسطورهای که البته فرشته نبود. او روی واقعی فوتبال بود. جذاب، جرزن، قاعده شکن، غیرقابل پیش بینی و البته زنده و زندگی بخش. مارادونا به قاعدهها تن نمیداد. برعکس پله که نماد ستارهی اتو کشیده، موجه و کت و شلوار پوش بود ماردونا نماد ستارهی عصا قورت نداده و رام نشدنی بود.
پله را نگاه کنید. نه اعتیاد داشت نه به پیروزی با خطا افتخار میکرد و نه با اهالی قدرت درگیر میشد، ولی دیگو معتاد درجه یکی بود که آرزویش این بود که در شصت سالگی با دست راستش به انگلیس دومین گلش را بزند. او از معدود ابرستارههای ضد قدرت دنیای فوتبال هم بود. علیه بوش حرف میزد، طرفدار چهگوارا و رفیق فیدل کاسترو بود.
اگر پله فرشته فوتبال بود، مارادونا شیطان این فوتبال بود، شیطانی که با وجود تمام اشتباهات و خطاهایش، معصومیت حیرتانگیز داشت، معصومیت از جنس کودکانی که در زمین خاکی فوتبال بازی میکنند. فقر مردم برای او مسئله بود. ضدیت با قدرتهای مسلط برای او مسئله بود. صداقت برایش مسئله بود و همین باعث میشد تا پس از چند بار شکست در ترک اعتیاد و دردسرهای بسیار همچنان محبوب مردم باشد.

او فرزند فقیر نشینترین محلات آرژانتین بود و فوتبال در ابتدا برایش راه کسب در آمدی بود که با آن به خانوادهاش کمک کند. در کتاب “من، دیگو” درباره محل زندگی خود مینویسد: «اگر بخواهم در یک کلمه این محله را تعریف کنم، خواهم گفت مبارزه، زیرا در آنجا اگر چیزی برای خوردن بود، میخوریم، و اگر نبود، نمیخوردیم».
مارادونا ستارهی عجیبی بود، ستارهای که در شرایط عادی به خاطر لیست بلند بالای اشتباهاتش حتی نباید اسمش را هم یادمان میبود، اما حالا در آرژانتین برایش سه روز عزای عمومی اعلام شده. او در ٣٩ سالگی به دلیل مصرف بیش از حد کوکائین دچار سکتۀ قلبی شده بود و در ۴۰ سالگی اعلام شده که بیش از ۶۰ درصد قلبش دیگر کارایی ندارد. نامش با کوکائین، الکل، مافیا و دوپینگ در جام جهانی گره خورد. گفتند که از مافیای محلی تقاضای “مواد و زن” کرده و با پدرخواندههای مافیا نشست و برخواست میکند.
او که روزی خدای فوتبال بود به سرعت به مرد میانسالی چاق و ورم کرده با لیستی بلند بالا از اشتباه، خلاف و بیماری تبدیل شد که در مربیگری نیز چندان موفقیتی نداشت، با این همه او هنوز مارادونا بود. خودش محبوبترین بازیکن قرن و گل دومش به انگلیس محبوبترین گل قرن شناخته شد تا هوداران فوتبال نشان دهند او را با تمام اشتباهاتش دوست دارند.
مسی از مارادونا فوتبالیست بهتری است. خوش تکنیکتر است، دوران اوج بیشتری دارد و رکوردهای بیشماری را جا به جا کرده. حتی گل او به انگلیس هم بدون مثال نیست. رایان گیگز اسطوره منچستر یونایتد مسافت بیشتری از مارادونا را طی کرد و گلی مشابه را به حریف زد، اما با این همه نه مسی مارادونا شد و نه گل گیگز مشهور شد. چون واقعیت این است که چون او دیگو آرماندو مارادونا بود و همچنان هست؛ تجسم بدون سانسور، واقعی و شکوهمند فوتبال.



