سیاسی

با احترام بي تبريك

کامبیز نوروزی:

با احترام بی تبریک

حالادر روز خبرنگار، چه چیز این حرفه را باید به روزنامه نگاران تبریک گفت؟ اصلابگذارید پای از این فراتر نهیم و اندکی خلاف عادت سخن بگوییم و بپرسیم که این تبریکات مقامات رسمی و صاحب منصبان به چه کار این حرفه و روزنامه نگاران می آید؟

کامبیر نوروزی، حقوقدان و روزنامه نگار در یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار در روزنامه اعتماد نوشت:

به خلاف آمد عادت بطلب کام که من/ کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم هفدهم
مرداد ماه روز خبرنگار است و به تناسب ایام بازار تبریک و تهنیت های
فراوان به روزنامه نگاران و خبرنگاران رونق دارد. اما این تبریک ها و تهنیت
ها چیست و به چه کار تواند آمد؟ رسم است که هر مناسبتی، بهانه یی است برای
یادکرد از خصوصیات آن مناسبت. مثلادر روز پرستار، از فداکاری ها و سختی
های کار پرستاران یاد می کنند و تیمارداری بیماران و مهربانی های آنان را
به یاد می آورند و اینکه باید کار پرستاران را تسهیل کرد و برنامه های
متعدد برای ارتقا و امنیت شغلی تدوین شود و غیره و غیره و غیره.

حالادر روز
خبرنگار، چه چیز این حرفه را باید به روزنامه نگاران تبریک گفت؟
اصلابگذارید پای از این فراتر نهیم و اندکی خلاف عادت سخن بگوییم و بپرسیم
که این تبریکات مقامات رسمی و صاحب منصبان به چه کار این حرفه و روزنامه
نگاران می آید؟ و چه مشکلی از مشکلات آنان را لااقل کم می کند؟ اگر مقامات
رسمی که این روز را، که به مناسبت تاریخ شهادت شهید بزرگوار صارمی در تقویم
به روز خبرنگار موسوم شد، مناسبتی برای تبریک به روزنامه نگاران می دانند،
بخواهند از کارهای خبرنگاران و روزنامه نگاران و مصایب و رنج های آنها
بگویند، یا بخواهند.از برنامه یی برای بهبود کیفیت زندگی روزنامه نگاران
سخن برانند، چه می گویند؟ چه گفته اند؟ اگر بخواهند از کارهایی که در طول
تاریخ روزنامه نگاری کشور، دولت برای روزنامه نگاران کرده است کارنامه یی
درآورند، فکر می کنید این کارنامه؟ حداکثر چند صفحه خواهد شد؟ اگر بخواهند
برنامه یی برای رشد و توسعه مطبوعات و حرفه روزنامه نگاری ایران بنویسند،
چه خواهند نوشت؟ عملکرد دولت ها در تامین ضرورت های پایه یی روزنامه
نگاران، از قبیل آزادی و امنیت و استقلال حرفه یی روزنامه نگاران چگونه
بوده است؟ غیر از روزنامه نگاران چند نشریه متعلق به دولت یا سازمان های
عمومی، چند درصد از جمعیت چندهزار نفری روزنامه نگاری ایران، از حداقل
امکانات شغلی برخوردارند؟ سهل است، که درآمد معمول حرفه روزنامه نگاری،
کفاف ساده ترین زندگی را هم نمی کند. دست کم تا به امروز، هیچ کس هیچ منتی
بر روزنامه نگاری ایران نمی تواند داشته باشد، مگر خود روزنامه نگاران.

از
سوی دیگر، یک روزنامه نگار، هدف انواع عتاب ها و خطاب هاست. هرکسی عربده
اینکه مگو آنکه مپرس. در حرف و در عمل، مستقیم و غیرمستقیم، باید به اقتضای
حرفه اش نارواهایی را بشنود و به دوش کشد، که در هیچ شغل دیگر مشابه
ندارد. انگ خوردن و برچسب دیدن، به عادت روزانه روزنامه نگار ایرانی بدل
شده است. فرقی هم ندارد که وابسته یا علاقه مند به کدام جریان سیاسی یا
فرهنگی باشد. کار بدانجا کشیده است که حتی احترام تجربه حرفه یی، که
ابتدایی ترین حق حرفه یی در هر شغلی است، برای روزنامه نگار رعایت نمی شود.
هرکس، به اتکای یک ابلاغ دولتی، می خواهد به روزنامه نگار، کار یاد بدهد و
تا آنجا پیش می روند که هدیه دولت به روزنامه نگاران می شود «آموزش رایگان
خبرنگاری»، هدیه یی که لابد عده یی در حکم قیم و سرپرست تدارکش را دیده
اند و به نام هدیه تبریک روز خبرنگار به آقای رییس جمهور گفته اند و ایشان
هم خبرش را داده اند. این همه در شرایطی رخ می دهد که بی هیچ گمان و تردید،
روزنامه نگاری امروز ایران، از نظر سطح کار حرفه یی در بهترین دوران 150
ساله اش به سر می برد. ادعای این نیست که این روزنامه نگاری بی عیب و نقص
است، که نیست. سخن بر سر این است که روزنامه نگاری امروز ایران با ایستادن
بر پاهای خود به سطحی از توانایی حرفه یی رسیده است که اگر هم نیاز به
ارتقای دانش حرفه یی خود داشته باشد، که مثل هر حرفه دیگری این نیاز را
دارد، می تواند خود با اتکا به توانایی خود به این مهم دست یابد.

روزنامه
نگاری امروز ایران، نیازی به بسیاری از این تبریک ها ندارد. در همه این
100، 150 ساله هم نداشته است. روزنامه نگاری ایرانی با تبریک و بی تبریک
راهی را رفته است که می تواند به آن ببالد. راهی که در آن توسعه مطبوعات و
روزنامه نگاری و پیشرفت آزادی مطبوعات و روزنامه نگاری، برای نخستین بار در
تاریخ مطبوعات ایران، رو به نهادینگی گذاشته است و با تبریک و بی تبریک،
فرآیند حفظ و استقلال حرفه روزنامه نگاری از مداخلات دولتی را هم طی خواهد
کرد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Are you human? Please solve:Captcha


دکمه بازگشت به بالا