همگرایی تاریخی صهیونیست ها و کاسبان تحریم در ایران

همگرایی تاریخی صهیونیست ها و کاسبان تحریم در ایران

از روزی که توافق نامه ژنو به امضای وزرای خارجه ایران و ۱+۵ رسید، توپخانه‌های متعددی به سمت آن آتش گشودند، البته پیش از توافق نیز، کارشکنی‌ها و فضاسازی‌های بسیاری صورت گرفت تا تفاهمی صورت نگیرد ولی در ‌‌نهایت موفق نشدند.

پایگاه خبری «عصر ایران» در ادامه یادداشتی که با عنوان «توافق نامه ژنو و این سه گروه ایرانی – اسرائیلی – آمریکایی» به قلم «جعفر محمدی» منتشر کرده آورده است:

هر چند که پای توافق نامه ژنو را ۷ وزیر خارجه امضا کرده‌اند ولی تردیدی نیست که دو طرف اصلی آن، ایران و آمریکا هستند.

بنابراین، اگر این دو، به توافق پایبندی عملی داشته باشند، می‌توان بدان امید داشت و الا آنچه در ژنو حاصل شده، ارزش عملیاتی ندارد.

به همین دلیل است که مخالفان توافق ژنو، هم در ایران فعال شده‌اند و هم در آمریکا. هم دولت ایران مورد حمله تندرو‌ها قرار گرفته و هم کاخ سفید به شدت تحت فشار لابی صهیونیست هاست.

علاقه و تشنگی زائد الوصف صهیونیست‌ها برای ناکام گذاردن توافق ژنو را می‌توان نشانه‌ای از این واقعیت دانست که توافق ژنو در کلان ماجرا، به نفع ایران است.

برای تل آویو، یک ایرانِ تحت تحریم و منزوی که حتی نفت‌اش را هم نمی‌تواند بفروشد و با تورم و فقر دست و پنجه نرم می‌کند، بسیار مطلوب‌تر از یک ایران فعال و سرزنده است که دارای روابط عالی با جهان است و اقتصادش روز به روز شکوفا‌تر می‌شود و قدرت ملی‌اش افزون‌تر.

توافق ژنو، اگر درست اجرا شود، اولین شکاف جدی در سازمان تحریم هاست و این، اصلاً خوشایند صهیونیست‌هایی نیست که معتقد بودند تا تیر خلاص به ایران راه چندانی باقی نمانده و باید راه تحریم‌ها را ادامه داد.

از این روست که تلاش‌های فراوانی در کنگره آمریکا – که به شدت تحت نفوذ آیپک است – انجام می‌شود تا به نوعی توافق نامه ژنو نقض شود.

دولت آمریکا نیز که به طور سنتی تحت تأثیر لابی قدرتمند و متنقذ صهیونیست هاست، از یک سو، ناگزیر است مواضعی اتخاذ و اقداماتی انجام دهد تا این لابی را راضی نگه دارد و از سوی دیگر، توافق نامه را امضا کرده و نقض آن را به زیان خود می‌بیند.

دلیل مواضع و صداهای ضد و نقیضی که از داخا هیأت حاکمه آمریکا می‌آید، همین است. (آمریکا که تا پیش از این، ایران را متهم می‌کرد که صدای واحدی در سیاست خارجی‌اش ندارد، اکنون خودش با همین مساله مواجه شده است.)

علاوه بر صهیونیست‌ها که به شدت نگران اجرایی شدن توافق نامه ژنو هستند، در داخل نیز اجرای توافق ژنو و لغو تدریجی تحریم‌ها، ˈدل نگرانانˈ فراوانی دارد.

البته پیش از ورود به بحث این ˈجریان‌های نگرانˈ، حساب افرادی که با دلمشغولی ملی، به توافق ژنو می‌نگرند و بدان نقد دارند را جدا می‌کنیم و ضمن احترام به این افراد، موضوع بحث را متوجه اینان نمی‌کنیم.

در داخل ایران، دو گروه به شدت نگران اجرایی شدن توافق ژنو هستند که البته‌گاه، با یکدیگر، تطابق مصداقی نیز پیدا می‌کنند.

گروه نخست، جریان رقیب انتخاباتی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۶ است؛ این ˈ سوداگران سیاستˈ، می‌دانند که اگر روحانی بتواند به وعده‌هایش مبنی بر گشایش اقتصادی عمل کند، در انتخابات آتی، مردم با طیب خاطر و با رأیی بالا‌تر مجدداً او را به ریاست جمهوری خواهند برگزید و جریان رقیب، مخصوصاً با توجه به سابقه نه چندان روشن خویش در ۸ سال گذشته، شانسی نخواهد داشت.

در این می‌ان، نکته مسلم این است که تا گشایشی در روابط خارجی حاصل نشود، بهبود جدی اوضاع اقتصادی، تحقق پذیر نیست.

لذا بهترین راه برای ناکام گذاردن اصلاحات اقتصادی روحانی این است که مانع از اصلاحات دیپلماتیک شوند.

شکست روحانی در سیاست خارجی، مساوی خواهد بود با کُند شدن روند اصلاحات اقتصادی و این، بهترین زمینه برای ضربه زدن به وجهه او در انتخابات ۹۶ است.

فراموش نکنیم که جناح رقیب روحانی، برنامه خود برای حذف روحانی را ۴ ساله بسته است و هدفگذاری‌اش این است که روحانی را تبدیل به اولین رئیس جمهوری کند که تنها یک دوره توانست رأی بیاورد.

برای این جریان، مهم نیست که مردم در چهار سال پیش رو چه مشکلاتی را متحمل شوند: ˈاین همه مردم مشکل دیده‌اند، این ۴ سال هم رویش؛ مهم این است که ما به قدرت برسیم، آنگاه خودمان مشکلات را حل خواهیم کرد! ˈ

گروه دوم، ˈکاسبان تحریمˈ هستند که البته بسیاری از اینان، عضو گروه نخست نیز هستند.

آنان در فضای تحریم که دست بازرگانان عادی از بازار کوتاه شده، به مدد رانت‌های خاص خود، یکه تاز عرصه تجارت خارجی ایران شده‌اند.

به عنوان مثال، اگر تا دیروز، شرکت ملی نفت ایران، نفت را به طور رسمی می‌فروخت و پولش را می‌گرفت و به خزانه واریز می‌کرد، امروز کاسبان تحریم، میدان دار شده‌اند و واسطه گری‌هایی می‌کنند که تا قبل از تحریم، حتی خوابش را هم نمی‌دیدند.

در یک مورد، کسی که ۸ سال قبل، به دلیل یک چک ۲۰ میلیون تومانی زندانی شده بود، به مدد رانتی که در دولت قبل پیدا کرد، وارد حوزه معاملات نفتی کشور شد و اکنون ثروتی چند میلیارد دلاری دارد.

بدیهی است چنین افرادی که بنای بیزینسشان، تحریم هاست، از انهدام این بنا نگران هستند زیرا می‌دانند در شرایط آزاد و رقابتی، حرفی برای گفتن نخواهند داشت.

اینک ˈصهیونیست هاˈ در آمریکا و اسرائیل و ˈسوداگران سیاستˈ و ˈکاسبان تحریمˈ در ایران، در یک همگرایی تاریخی قرار دارند.